Film 24. Jul 12. 21:00

Tagovi

Italijanski neorealizam: Kradljivci bicikla + Gorki pirinač

21h
Kradljivci bicikla (Ladri di biciclette, 1948)

Režija: Vittorio De Sica
Scenario: Cesare Zavattini prema romanu Luigija Bartolinija
Muzika: Alessandro Cicognini
Uloge: Lamberto Maggiorani, Enzo Staiola
Trajanje: 93 min

Sinopsis: Rim nakon Drugog svetskog rata, razdoblje akutne nezaposlenosti i siromaštva. Da bi Antonio dobio posao lepitelja plakata za koji je potreban bicikl, njegova porodica prodaje deo svoje “sirotinje”. Međutim, već prvog radnog dana, Antoniju ukradu bicikl. U pratnji desetogodišnjeg sina Bruna, Antonio kreće u beznadežnu potragu za kradljivcem, ali, kada ga slučajno pronađe, nedostaju mu dokazi. U očaju i sam krade bicikl, ali ga prolaznici odmah uhvate.

http://www.youtube.com/watch?v=-qhHytLEDTU

Remek-delo italijanskog neorealizma, najznačajnije delo stvaralačkog tandema De Sica–Zavattini, film je nenadmašan model tadašneg tretmana savremene društvene tematike, prikazujući, uz pomoć prividno nezanimljivog svakidašnjeg incidenta, kako se socijalna beda odražava na psihu i rezultuje kriminalnim činom: pokradeni siromah sam postaje lopovom. Posledice takvog događaja potkrepljuju se drugim junakom filma – detetom, pa je De Sica i u ovom filmu razvio svoju omiljenu temu o uticajima negativnih životnih događanja na decu.

PARADIGMATSKO OSTVARENJE POKRETA

Film je zadobio gotovo povlašćen položaj unutar neorealističkog pokreta i zahvaljujući drugim komponentama: uz aktuelnu glavnu temu i svakidašnje događanje, uz sugestiju realnog životnog toka događaja (radnja se zbiva uglavnom u jednom danu), sva su zbivanja uprizorena u realnim ambijentima, bez scenografskih intervencija, a glumili su tzv. glumci s ulice, neprofesionalci; protagonistu tumači radnik sa sličnim životnim iskustvom, L. Maggiorianni. S tim u vezi zanimljivo je da su američki producenti, imajući u vidu De Sikin već stečeni ugled, bili spremni finansijski pomoći film što su uslovili time da lik Antonija tumači C. Grant. To se kosilo s celokupnom zamisli i poetikom neorealizma; po Zavattinijevim rečima cilj je bio da se »deromantizuje film i publika nauči posmatrati svakidašnji život«, a ostvari ideal pokreta – »epopeja života malog čoveka«.

Film je prihvaćen s oduševljenjem, rezultovao je brojnim imitacijama, nadahnuo niz reditelja, pa i u Aziji (A. Kurosawa, S. Ray). Dobio je posebnog Oskara za najbolji film na stranom jeziku (1949), u anketi časopisa Sight & Sound 1952. proglašen je najboljim filmom svih vremena, a na Svetskoj izložbi u Briselu 1958. delio je drugo mesto.

 

22.45h
Gorki pirinač (Riso amaro, 1949)

Režija: Giuseppe De Santis
Scenario: Giuseppe De Santis
Uloge: Vittorio Gassman, Silvana Mangano, Doris Dowling, Raf Vallone
Muzika: Goffredo Petrassi
Trajanje: 103min

Sinopsis: Kada je na nagovor svog ljubavnika, lopova Valtera, ukrala jednu ogrlicu, Frančeska se, da bi umakla miliciji, pridružuje grupi žena koje rade na pirinčanom polju u dolini Poa. Tu upoznaje zanosnu Silvanu i demobilizovanog vojnika Marka, a ubrzo joj se pridružuje i Valter koji započne zavoditi Silvanu i nagovarati je na krađu.

Najpoznatiji film G. De Santisa spoj je kriminalističkih, melodramskih i socijalnokritičkih odrednica (iskorištavanje radnica na poljima pirinča) dokumentaristički prikazanih u duhu neorealizma. Komercijalno uspešan, najpre zbog senzacionalističke obrade melodramskih motiva (ljubavni četvorougao s motivima strasti, zločina i kazne) i, tada vrlo provokativnih, erotskih komponenti lika S. Mangano, film se odlikuje uvidom u mitove popularne kulture i žanrovske kodove melodrame.

Podeli na:

facebook twitter